Vekâle — Nakşibend Tarîkati & Hacıbey Efendi Hazretleri

Can ki baka mülküne azm-i sefer etmez Aşkı dil ü cânında o yârin eser etmez Bizden mi cürüm yoksa o dilberde mi bilmem Bâğ-ı hayali zaman meclisimizden güzer etmez Ten kal'asının burc-u barisi söküldü Gafletle yatan can ki bu gamdan keder etmez Aynen meselâ nur-u yüzün yâr ne kapatmış Dilber mi küsük göz mü o yâre nazar etmez Her kanda gözüm baksa görürken o nigârı Şimdi ne için göz yüze yüz gözde yer etmez Mihnetleri çektim dil-i gülşen şeref ettim Bülbül gibi feryad u figanım eser etmez Kim aşka düşer aklı gider cismi haraptır Mümkün mü kime uğrasa aşk derbeder etmez Can ver de Hulûsî var yürü şeyhini hak bil Kim bilmedi hak pirini haktan hazer etmez

Ey âşinâ bu ilden yol var mı kûy-ı yâre Üstâd-ı ehl-i irfân ermez mi ol diyâre Hasret eli dokundu dil şişesi kırıldı Ders-i kerem açıldı erbâb-ı safâlara Ey mürşid-i keremkâr sensin bu ilde sâkî Bir katre-i kerem sun bağrı yanık bu zâre Gür açmıyor gönülde hasret denilen bülbül Hasret demi geçmez mi ermez mi dil bahâre Şeb-i kenâr bu ilde yıldız arardı çeşmim Zulmet içinde kaldım ermez mi şeb nehâre Lütfeyle tut elimden erdir beni o semte Sînemde yok tahammül sabr u karâr bu nâre Yüzmek bilen erenler imdâd eder dârında Bahr-i sivâya düştüm yüzdür beni kenâra Cânâ senin cebînin âyînedir cemâlin Gökçek yüzün gören göz meczûb olur nigâre

Ben bir kuş olsam uçsam varsam yârın kûyuna Kanatlarım üzülse düşüp o ilde kalsam Yüz sürerek toprağa eşiğine baş koyup Dost kapıdan çıkınca yüzüm ayağa salsam Sorsa yârım hâlimi silip eşk-i âlimi Kendi özüm unutup ana hayrete dalsam Âşıkım dese o dem sâdıkım dese o dem Ayağının altına yüz urup toprak olsam Dese Hulûsî ki yâr sen bana ben sana yâr Varım olup târumâr ben dahi kurbân olsam

Ne ağlarsın benim zülfü siyahım Bu da gelir bu da geçer ağlama Göklere erişti figânım ahım Bu da gelir bu da geçer ağlama Bir gülün çevresi dikendir hârdır Bülbülün işi hep figândır zârdır Ne olsa da kışın sonu bahardır Bu da gelir bu da geçer ağlama Daimî'yem her can ermez bu sırra Gerçek âşık olan yeter o nûra Yusuf sabır ile vardı Mısır'a Bu da gelir bu da geçer ağlama